برای من و احتمالا سایر دوستانی که تجربه هائی از سرودن به شعر فارسی را داشته اند شاید سرودن کامل به زبان سیستانی قدری دشوار باشد؛ از این بابت برای بازکردن گفتمانی تازه در ادبیات سیستانی رو به سوی اشعار ملمع سیستانی – فارسی (یعنی ترکیبی موزون از زبان فارسی و سیستانی) آورده ام و در واقع به منظور تقویت بنیه ادبی سیستان است که چنین طرحی را پیشنهاد می دهم؛






در این دو بیتی با وزن و ساختار زیر روبرو هستیم :

حامد جان درود بر شما

دیری ست سرزمین دریا و کویر به انتظار نوشته های زیبا و علمی تان نشسته است.امیدوارم به زودی باز هم میهمان نوشته های پربارتان شویم.


با احترام:معصومه

دوست نازنینم - خسته نباشید، هر چه تلاش کردم که با این تعریفی که از شعر و ناتوانیهای گویش سیستانی در خلق اثر ادبی ارائه داده اید کنار بیایم و در پی کار خود روم، برایم ممکن نشد، دوست نازنینم، بدون اینکه چنین آش شعله قلمکاری را درست کنیم که فاتحه ی این گویش خوانده شده است و جز مرثیه خوانی کار دیگری برای ما نمانده است، وای به حال اینکه بخواهید شعر ملمع بسرایید ، دو دیگر اینکه اگر من ناتوان از سرودن شعری درست و پر مغز و ارزشمند به گویش مادری خویش باشم نباید گناه آن را به گردن این گویش مادر مرده بیندازم ، آخر این چه کاریست دوست نازنین من ، شما را خدا قدری در کارهایتان تامل بیشتری بفرمایید و با دست خود گور این گویش را بیش از این عمیقتر نَکَنید، آنهم در شرایطی که برای خط در گویش سیستانی کوشا هستید . اینگونه رفتارها تعارض بسیار با اهداف شما دارد و اگر دو نفر دیگر هم دست به چنین کارهایی بزنند و برای این کار منطق تراشی هایی از این دست بکنند فاتحه ی همه چیز خوانده است .

موفقیتتان را آرزومندم